Category Archives: Something Interesting

Gaya Sraaddham

Gaya is significant to Hindus from the point of view of salvation to the souls of ancestors (a ritual called pinda daan). According to Ramayana, when Lord Rama came to Gaya along with Sita for pitrupaksha (or to perform pindadanam), Sita cursed the Falgu River following some disobedience on the part of the river. The mythology states that on account of this curse, Falgu River lost its water, and the river is simply a vast stretch of sand dunes. At the same time Sita blessed a banyan tree to be immortal. This tree is known as Akshyavat. Akshyavat is combination of two words Akshaya (which never decay) and Vat (Banyan tree). This is the reason we utter Akshaya Vata chayayam Gaya Sraaddham Karishye during the Sraddha ceremony.Once a year banyan trees shed leaves, but this particular tree never sheds its leaves which keeps it green even in times of drought.

For Buddhists, Gaya is an important pilgrimage place because it was at Brahmayoni hill that Buddha preached the Fire Sermon (Adittapariyaya Sutta) to a thousand former fire-worshipping ascetics, who all became enlightened while listening to this discourse. At that time, the hill was called Gayasisa.

Thirumann Kaappu Vaibhavam 2

122இன் தொடர்ச்சிஆசிரியர். தேரெழுந்தூர் ஸ்ரீ.உ.வே.க. ராமன் பட்டாசார்யர்.
இந்த விஷயத்தை ஈƒவர ஸம்ஹிதையில் 21ஆம் அத்யாயத்தில் எம்பெருமானின் இரண்டு திருவடிகள்தான் இரண்டு பக்கத்திலும் உள்ளதாகக் கூறுகிறார். “நிரைமலர்பாதங்கள் சூடி” என்னுமாப்போல் ஊர்த்3வ புண்ட்ரம் ரிஜும் ரம்யம் விஷ்ணுயோ: பாத3த்3வயாக்ருதிம்” என்றும்,  “ஆரப்4யநாஸிகா மூலம் லலா டாந்தம் லிகேத்க்ரமாத்” (மஹாவிஷ்ணுவினுடைய அழகிய இணைத்தாமரை திருவடிகளின் வடிவத்தைக் கொண்டு விளங்குகிறது மேல் நோக்கி எழுதப்பட்ட திருமண்காப்பு)என்றும் “நாஸிகாத்வ்யங்குலம் பாதம் மத்யமம் ஸர்த்தாங்குலம்பவேத். பார்ச்வம் அங்குல மாத்ரம் து ஸுஸ்பஷ்ட்டம் தாரயேத் த்3விஜ:”  என்றும், மூக்கின் நுனியிலிருந்து ஆரம்பித்து, அடிமூக்கில் இரண்டங்குல பாதமும், நடுவில் ஒன்றரையங்குலம் இடமும் விட்டு பக்கத்தில் ஓரங்குலமும் தரித்து தலையின் உச்சி வரையிலும் சாற்றிக் கொள்ள வேண்டியது என்றும் பாத்ம, பரா†ர, வாஸிஷ்ட ஸம்ஹிதைகளில் கூறப் பட்டுள்ளது.
இனி, ஸ்ரீசூர்ணம் தரித்துக் கொள்ளும் விஷயமாக ஆகமங்கள் கூறுவதைப் பார்க்கலாம். இந்த ஸ்ரீசூர்ணமானது சிவப்பு வர்ண மாகவும், மஞ்சள் வர்ணமாகவும், பெரியோர்கள் திருமண் மத்தியில் சாத்திக் கொள்வர்கள். அது சிவப்பு வர்ணமாக இருப் பதற்கு ப்ரமாணமாக ஸ்ரீபாரமேƒவரத்தில் முன்பு கூறியதுபோல் ……..(வச்யார்த்தீ ரக்தயாஸ்ரீச்சன்) என்றும், இங்கே வச்யம் என்பது ஸ்ரீமந்நாராயணனையே நம் வசப்படுத்துதல் என்பது பொருள். மேலும் பராசர ஸம்ஹிதை-3ஆம் அத்யாயத்தில்
விஷ்ண்வர்பிதம்ரக்தவர்ணம் ஹரித்ரா சூர்ணமுத்தமம்
லக்ஷ்மீநிவாஸஸித்த்யர்த்தம் தீபாகாரம் து ஸூக்ஷ்மகம்
ஸ்ரீசூர்ணம் ஸ்ரீகரம் தி3வ்யம் ஸ்ரீயச் சாங்கே ஸமுத்பவம்
புண்ட்3ரத்3வயஸ்ய மத்4யேது த4õர்யம் மோக்ஷார்த்த ஸித்3த4யே
(ஸ்ரீசூர்ணம் சிவப்பு நிறத்திலோ அல்லது மஞ்சள் நிறத்திலோ இருப்பது நலம். ‘அகலகில்லேன்’ என்று பகவானின் மார்பில் நித்யவாஸம் செய்யும் மஹாலக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஸ்ரீநிவாஸனை அடையும் பொருட்டு விளக்கு ஜ்வாலை வடிவில் ஸ்ரீசூர்ணம் தரிக்க வேண்டும் மங்களகரமானதும், தெய்வீகமானதுமான ஸ்ரீசூர்ணம் மோக்ஷம் அளிக்கவல்லது) என்றும் இருப்பதாலும் ஹிரண்ய வர்ணையான மஹாலக்ஷ்மியின் சரீரத்தி லிருந்து தோன்றியதான சிவப்பு வர்ண ஸ்ரீசூர்ணத்தை தரிக்க வேண்டியது என்பது பொரு ளாகிறது. இந்த விஷயத்தில் ஒரு ஸம்சயத்தை உண்டு பண்ணும் விஷயமானது தாயார் ஹிரண்ய (மஞ்சள்) வர்ணமாக இருக்கும் போது அவளது சரீரத்திலிருந்து வந்த ஸ்ரீசூர்ணம் மட்டும் சிவப்பாக இருக்குமா? அதுவும் மஞ்சள்தானே என்று சந்தேகம் எழலாம். ஆனால் வராஹர் மூலமாகத் திருமண் தோன்றியது என்பதைப் பார்க்கும்போது அவரது மடியில் அமர்ந்திருந்த பிராட்டியின் சரீரம் அவரது அரைச் சிவந்த ஆடையின் மேலன்றோ பட்டுக் கொண்டி ருந்தது. அதனால் அவளது நிறமும் சிவப்பாயிற்று. அந்த ஸமயத்தில் தோன்றிய ஸ்ரீசூர்ணமும் சிவப்பாயிற்று. சதுச்லோகியில்:
†õந்தாநந்த3மஹாவிபூ4தி பரமம் யத்ப்3ரஹ்மரூபம் ஹரே:
மூர்த்தம் ப்3ரஹ்மததோபிதத் ப்ரியகரம் ரூபம்யத3த்யத்3பு4தம்,
(சதுச்லோகி-4)எனும் பதம் கவனிக்கத்தக்கது. (காம, க்ரோதங்கள் அற்றதாய், ஆனந்த மயமாய், பெரிய விபூதிகளை உடையதாய் தனக்கு மேலானது அற்றதாய், பெரியதாய் இருந்து கொண்டு பிறரையும் பெரிதாகச் செய்வதாலும் ப்ரஹ்ம சப்தத்தாலே சொல்லப்படுவதாயும் இருக்கும் ஹரியின் யாதொரு ஸ்வரூபம் உண்டோ அதைக்காட்டிலும் அந்த பகவானுக்கு மிகவும் ப்ரியமாயிருப்பதும் கண்ணால் காணக் கூடியதுமான மிக அத்புதமான ரூபம்.)அதாவது எம்பெருமான் எந்த உருவில் அவதரித் தாலும் அதற்குத் தகுந்தபடி அவதரிக்கிறாள். அதனால் எம்பெருமான் திருமண்ணை வெண்ணிறமாக கொணர்ந்தான். அதனால் பிராட்டி யாரும் அவர் மடியில் அமர்ந்தபடி ஸ்ரீசூர்ணத்தை சிவந்த நிறமாகவே கொணரச் செய்தாள். இரண்டாவதாக பகவச் சாஸ்த்ரத்தில்
லலாடஏவ ஸா த4õர்யா ஹரித்ராமுக்தித3õயினீ,
விஷ்ணுபாத3 விசிஷ்ட்டாது வீதராகை3ர்முமுக்ஷûபி: என்றும்
விஷ்ணுகாத்ராச்சுதம் சூர்ணம் லலாடேதாரயேச்ஸ்ரீயம்
என்றெல்லாம் பலபடியாகச் சொல்லும்போது ஹரித்ரா சூர்ணமான மஞ்சளானது சிரசில் மட்டுமே (லலாடே ஏவ) தரிக்க வேண்டும் என்றாகிறது.
மேலும் பாத்ம ஸம்ஹிதையில் தாயாரின் ஸ்வரூப வர்ணனையில்
“தப்தஜாம்பூநதப்ரக்யா காந்த்யா லக்ஷ்மீ விராஜதே” என்றும், “தப்தகாஞ்சன ஸங்காசா ஸர்வாபரண பூஷிதா” என்றும், “திவ்யகுங்குமலிப்தாங்கா பத்மமாலோப÷†õபிதா” என்றும், (பத்தரைமாற்று தங்கத்தைப் போல் பிரகாசிக்கிறாள், தங்க ஆபரணங்களை அணிந்துகொண்டு அழகுடன் விளங்குகிறாள், தங்கம் போன்ற நிறமுடையவள், சிவந்த தாமரை மாலைகளுடன் காணப்படுகிறாள்.) “ பத்மகிஞ்சல் கசங்காசா” என்றும், பலவாறாகச் சொல்லும் போது ஹிரண்யவர்ணை யான ‘லக்ஷ்மீயானவள் சுட்டுரைத்த நன்பொன்னிறமாகத்  திகழ்கிறாள்’ என்கிறார். இது சிவப்பாகத்தான் இன்றும் என்றும் உள்ளது. இப்படிப் பட்ட ஸ்ரீசூர்ணத்தை வாஸிஷ்ட்ட ஸம்ஹிதையில் “குங்குமம் வாபிஹாரித்ரம் சூர்ணம் விஷ்ண்வ பிஷேசிதம் ஊர்த்3வ புண்ட்3ரஸ்ய மத்3யேது த4õரயேத் தீபவத் த்விஜ”: (சிவப்பான அல்லது மஞ்சள் நிறமான ஸ்ரீசூர்ணத்தை விஷ்ணுவின் திருவடி களைக் குறிக்கும் திருமண்காப்பின் மத்தியில் தீப ஜ்வாலை வடிவில் இரு பிறப்பாளர்கள் தரிக்கவேண்டும்.) என்னும் விஷயத்தில் கவனிக்கத் தக்கது. மேலும் இந்த ஸ்ரீசூர்ணத்தை எப்படித் தயாரிக்க வேண்டும் என்பதையும் க2க3 ப்ரச்னம் என்கிற ஸம்ஹிதையில் பகவானே கருடனுக்கு உபதேசிக்கிறார்.
ƒருணுதார்க்ஷ்யமஹாப3õஹோயன்மாம்த்வம் பரிப்ரச்சஸி
தத்ப்ரவக்ஷ்யாமிதேசூர்ணம் வைஷ்ணவாணாம்ஹிதாவஹம்
என்று தொடங்கி,
சுத்தாம் ஹரித்ரமாதாய சுஷ்க கிட விவர்ஜிதாம்
மூலமந்த்ரேண சாஹ்ருத்ய சோஷயேச்ச கராதபே
ஸ்ரீகந்தாகரும்சைவ கர்பூரேண ஸமன்விதம்
காச்மீரம்ச ஸ கஸ்தூரி ஸ்வர்ணசூர்ண விமிச்ரிதம்
ஹரத்ராம் ஸம்யகாஹ்ருத்ய மூலமந்த்ரேண மந்த்ரவித்
ஸம்க்ஷாள்ய உலூகலம் தார்க்ஷ்ய முஸலம் மூலமந்த்ரத:
ஸ்ரீவைஷ்ணவைர் வேதவித்பிர்மந்மரங்கைஸ்ஸமுபஸ் திதை:
ஸஞ்சூர்ணயித்வா ஸுத்ருடைர் நவபாண்டேஸுசோபிதே
பவித்ராரோபமார்க்கேண மந்த்ரைஸ் ஸம்மர்ச்சயேச்சதை:
என்றெல்லாம் சொல்லி அந்த ஸ்ரீசூர்ணமானது முதலில் சுத்தமான மஞ்சளாகவும் அதை உரலிலிட்டுப் பொடி செய்யும்போது கஸ்தூரி, குங்குமப்பூ, அகரு போன்ற பலவித ஸுகந்த வாஸனை த்ரவ்யங்களை அந்த உரலில் சேர்த்து ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் புருஷ ஸூக்தம், ஸ்ரீஸூக்தம், மூலமந்த்ரம் இவைகளை உச்சரித்தபடியே நன்றாக இடிக்க வேண்டும். பிறகு நன்றாகப் புடைத்து வஸ்த்ரகாயம் செய்து (சலித்தல்) மீண்டும் வேறொரு பாத்திரத்தில் இட்டு முன் போலவே அபிமந்த்ரணம் செய்ய வேண்டும். அந்த சூர்ணத்தைப் பவித்ரோத்ஸவத்தில் எங்கெல்லாம் பவித்ரம் சாத்துகிறோமோ அதைப் போலவே எம்பெருமான், பிராட்டியார் திருமேனிகளில் சாற்ற வேண்டும். பிறகு அந்த சூர்ணத்தையே ஸகல ஸ்ரீவைஷ்ணவர் களுக்கும் பாகவதோத்தமர்களுக்கும் ப்ரஸாதமாகத் தரவேணும். அதையே அவர்கள் அனுதினமும் தரித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் அருளியிருக்கிறார்.
ஏததனு †õஸனம். ஏவமுபாஸிதவ்யம்,
ஏவமுசைததுபாஸ்யம்
என்னுமாப்போலே ஸ்ரீசூர்ணம் என்பது சிவப்பு நிறமாகக் கொள்வதில் எந்த ஒரு தடையுமில்லை என்பது ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகமத்தைக் கொண்டே தெளிவு பெறலாம்.
இனிஸ்ம்ருதி, இதிஹாஸ, புராணாதிகளிலும், உபநிஷதங்களிலும் ƒவேத மண்ணான திருமண்காப்பிற்கான ப்ரமாணங்களாக-
நாரதீய புராணத்தில்,
ƒவேத ம்ருத்திகயை வார்யைச்யாமயா பீதயாபி வா
ஊர்த்வபுண்ட்3ரம் த்3விஜை: கார்யம் வைஷ்ணவைƒச விசேஷத:-
என்றும், †ங்க2சக்ரோர்த்வ புண்ட்ர தாரணம் தாஸ்ய லக்ஷணம்
தந்நாகமகரணம் சைவ வைஷ்ணவம் ததிஹோச்யதே- என்றும் ஹாரீத ஸ்ம்ருதியில் “நாஸாதிகேசபர்யந்தம் ஊர்த்3வபுண்ட்ரம் து த4õரயேத் அக்நி நாவை ஹோத்ராசக்ரம் த்விபுஜே த4õர்யதே”     என்றும்,                                 (தொடரும்)

Thirumann Kaappu Vaibhavam

ஆசிரியர்: தேரெழுந்தூர் ஸ்ரீ.உ.வே. ராமன் பட்டாசார்யர்.
முதலில் மண்ணானது வெண் மண்ணாகவும், பிறகு திரு மண்ணாகவும் ஆன வைபவத்தைப் பார்ப்போம். ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணம் பொதுவாகச் சொல்லப்படும்போது …
யே கண்ட2 லக்3ந துளஸி நளிநாக்ஷமா லா
யே ப3õஹுமூல பரிசிந்ஹித †ங்க2சக்ரா:
யே வா லலாட ப2லகே லஸதூ3ர்த்4வ புண்ட்3ரா
ஸ்தே வைஷ்ணவா பு4வநமா†ú  பவித்ரயந்தி என்றும் குறிப்பிடப் படுகிறது.
“எந்த ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் கழுத்தில் துளசி மணியும், நெற்றியில் திருமண் காப்பும் துலங்க, பஞ்சஸம்ஸ்காரமும் செய்து கொண்டு பூமியில் உலாவுகிறானோ அவன் மூலம் தான் இந்த உலகம் பரிசுத்தமாகிறது”. இது தர்ம சாஸ்த்ர வசனமாகும்.
பஞ்சஸம்ஸ்காரத்திற்கு முன்பாகவே திருமண்காப்பினைத் தரித்துக்கொள்ள அனைவருக்கும் உரிமை உண்டு. திருமண் காப்பைத் தரித்துக் கொள்வதில் சமய, சாதி பேதங்கள் இல்லை. (அந்தணர் அல்லாத வகுப்பில் ஒருவர் இறந்தால் அவர் விபூதி அணிந்து கொள்ளும் வழக்கத்தைக் கொண்டவராய் இருந்தபோதிலும் இறுதியாத்திரையின் போது திருமண் காப்பு இடப்பட்டு கோவிந்தா கோவிந்தா என்ற கோஷத்தோடுதான் இடுகாட்டுக்கு எடுத்துச் செல்வர்.) உபநிஷதங்களில் கூட மனிதனது சரீரத்தில் 101 நாடிகள் முக்கிய மானவை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் மிக முக்கியமான நாடி ஸுஷûம்நை என்பது. இது நாபியிலிருந்து தலையை நோக்கிச் செல்கிறது. அந்த நாடியால் உயர்கதியான பரமபதத்தை அடைகிறான். அதனால்தான் நாமெல்லாம் நெற்றியில் முக்கியமாகத்  திருமண் காப்பினை மேல் நோக்கி அணிந்து கொள்கின்றோம். இது பகவானாகிய ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கே அடிமை பூண்டோம் என்பதை உணர்த்துவதாகும். இந்தக் கருத்து கடவல்லியிலும், ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகமத்திலும் விரிவாகக் கூறப்படுகிறது. “திருமண்காப்பினை”  முதலில் துளசி மண்ணினாலும், திவ்ய க்ஷேத்ர மண்ணினாலும் நம்பூர்வர்கள் அணிந்து கொண்டு வந்தார்கள்.
ஆனால் ஸ்ரீவராஹாவதாரம் எடுத்து பூமிதேவியை உத்தரிப் பித்தபிறகு அவரைத் துதிக்க வந்த தேவர்களையும், முனிவர்களையும் மற்ற ஜீவராசிகளையும் கடாக்ஷிக்கும்போது எல்லோருடைய நெற்றியும் சூன்யமாக இருந்தது கண்டு திருமண்காப்பின் பெருமைபற்றி அருளிச் செய்கிறார் வராஹமூர்த்தி. மாக்களாக உள்ள வர்களை மக்களாக்கி, பிறகு நன்மக்களாக்குவதற்கு உதவும் ஒரு சின்னம்தான் ஊர்த்வ புண்ட்ரம். இதன் பொருள் மேல் நோக்கிய கோடு என்றும், மேல் ஸ்தானமான வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல உதவும் ஒரு சின்னம்தான் திருமண்காப்பு என்று வராஹமூர்த்தி உபதேசிக்கிறார். இப்படியாக இந்த மண்ணை முதன் முதலில் பூலோகத்திற்குக் கொண்டு வந்த அவதாரம் வராஹவதாரம். இந்த வெண் மண்ணானது பகவானுடைய  திருக்கரம் பட்டதால் திருமண் ஆனது.
இனி இந்த திருமண் என்பது வெண்மண்ணினால் இட்டுக் கொள்வதற்கான ப்ரமாணங்களைப் பார்ப்போம்.
வராஹ உபநிஷத்தில் ஸ்ரீ ஸனத்குமாரர் வராஹரூபியான பகவானை வணங்கி “பகவானே ஊர்த்வ புண்ட்ரம் தரிக்கும் விதியையும், என்ன த்ரவ்யம் கொண்டு தரிக்க வேண்டும்? எந்தெந்த ஸ்தானத்தில் தரித்துக் கொள்ள வேணும்? அதன் அளவுகள் எவ்வளவு? தரித்துக் கொள்ளும் போது சொல்ல வேண்டிய மந்திரம் என்ன? கர்த்தா யார்? பலன் என்ன? என்றெல்லாம் வினவுகிறார். உடனே பகவானும் ஸ்ரீகருடனுக்குக் கட்டளையிட அவரும் க்ஷீராப்தி யிலிருந்து பால்கட்டிகளைக் கொண்டு வந்து பல திவ்ய க்ஷேத்ர ங்களில் தெளித்தார். அந்தக் கட்டிகள் விழுந்த இடங்கள்தான் இன்றளவும் ச்வேதம்ருத்திகை என்றும், அந்த க்ஷேத்ரங்கள் ச்வேதகிரி எனவும், ச்வேதபுஷ்கரணி என்பதாகவும் பல பெயர்களில் விளங்குகிறது. மேலும் திருமண் என்றும் விளக்குகிறது. இதனை ஸ்ரீபாஞ்சராத்ரம் ஈச்வர ஸம்ஹிதையில் 20ஆம் அத்யாயத்தில்,
இதி தே3வை: ப்ராத்தி2தோயம் வராஹோ ப4க3வான் ஹரி:
ஸ்வாங்கே3 வஸுந்த4ராம் ந்யஸ்ய தஸ்யா உபதி3†ந் மனும்
ப்ராக்3ப4õகே3 தஸ்ய தீர்த்த2ஸ்ய ஹ்ருத4õப்யாஸ்தே முநீƒவரா:
தத்ர தேன வராஹேண ஸ்வாஜ்ஞ ப்த: பதகே3ƒவர:
ƒவேத த்3வீபாச்சு2த்3த4ம்ருத3ம் ஸமாஹ்ருத்ய ஸரஸ்தடே
புராநிக்ஷிப்தவான் ஸாஹி ம்ருத்திகா லோகபூஜிதா என்று திருநாராயணபுர வைபவ விஷயத்தில் அருளிச் செய்கிறார்.
(பூமிப்பிராட்டியை தனது இடதுபாகத்தில் எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு ஸ்ரீவராஹமூர்த்தி வராஹ ச்ரமச்லோகத்தை அருளிச் செய்தார். கருட பகவானை ஸ்வேத தீபத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட வெண்மையான மண்ணை கல்யாண புஷ்கரணிக் கரையில் தெளிக்கச் செய்தார். அந்த மண்ணானது உலகத்தோரால் பூஜிக்கப்பட்டு திருமண்ணானது.)  ஸ்ரீப்ரச்ன ஸம்ஹிதையிலும் தீக்ஷை என்கிற ஸம்ஸ்காரத்தின் ஓர் அங்கமாக அர்ச்சக சீடனுக்கு மந்த்ர உபதேசங்கள் செய்யும்போது நெற்றி முதல் பின்கழுத்து வரை யிலான 12 இடங்களில் புண்ணிய க்ஷேத்ர வெண்மண்ணினால் அஸ்த்ர மந்த்ரத்தினால் அபிமந்த்ரம் செய்து இட வேண்டியது, அப்போது நகமானது சரீரத்தில் படாமல் இருக்க வேண்டியது என்றும் உபதேசிக்கிறார்.
ததஸ்து மூலமந்த்ரேண ஹுத்வாபூர்ணாஹுதிம் கு3ரு:ஐ
‡ஷ்யஸ்ய சோர்த்4வ புண்ட்3ராணி ம்ருத்ஸ்நயா ƒவேத பூர்வயா ஐ
லலாடாதி3 த்3வாதசஸு குர்யாத3ங்கே3ஷீ மந்த்ரவித்ஐ
க்3ருஹீத்வாக்ஷேத்ராத்3 விமலாம் ƒவேத ம்ருத்திகாம் ஐ
ஸம்க்ஷாள்ய சாஸ்த்ர மந்த்ரேண தத்ரவைƒவேத ம்ருத்திகாம் ஐ
ப்ரணவேந து விந்யஸ்ய க3ந்த4த்3வாரே தி தாம் ம்ருத3õம்
ஏதாபி4ரங்கு3லீபி4ரஸ்து த4õரயேந்ந நகை2: ஸ்ப்ரு÷†த்
(பஞ்சஸம்ஸ்காரத்தின் போது ஆசார்யன் மூல மந்த்ரத்தை உபதேசித்தபிறகு, திருமண் காப்பு தரித்துக் கொள்ளும் முறையையும் உபதேசிக்கிறார். நெற்றியில் தொடங்கி பன்னிரண்டு திருமண்காப்புகளை உடலின் பல்வேறு அங்கங்களில்  அந்தந்த இடத்திற்குரிய ப்ரணவத்தோடு கூடிய நாமத்தை உச்சிரித்துக் கொண்டு கை நகம் படாமல் நறுமண் கொண்ட திருமண்ணைக் குழைத்து இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.)
இதே விஷயம் ஸ்ரீபராசர ஸம்ஹிதையில் “த்விஜ க்ரமாதி ஸித்யர்தம் விஷ்ணு ஸாயஜ்யஸித்தயே” என்று தொடங்கி
ஸச்சித்3ரமூர்த்4வ புண்ட்ரம் ச த4õரயேத் ஸ்வேதம்ருத்ஸ்நயா
ப்ரபத்திப2ல ஸித்3த்4யர்த2ம் விஷ்ணு ஸாந்நித்4ய ஹேதவே
பங்கீக்ருத்ய த்3வயேநைவ ஸுத்3த4õம் து ச்வேத ம்ருத்திகாம்
விஷ்÷ணுõர் நுகமிதி மந்த்ரேண க3ந்த4த்3வாரேதி மந்த்ரத: என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
(வெள்ளை மண்ணாலான திருமண்காப்பைத் தரித்துக் கொண்டு ‘விஷ்÷ணுõர்நுகம்’ என்ற வேத மந்த்ரத்தையும், ‘கந்தத் துவாராம்’ என்ற வேத மந்த்ரத்தையும் சொல்லிக் கொண்டு திவ்யதம்பதிகளை முன்னிட்டு விஷ்ணு ஸாந்நியத்தத்தை காரணமாகக் கொண்டு தான் செய்த ப்ரபத்தியினுடைய பலனைப் பெறுகிறான்.)
அந்த மண்ணைக் கையில் எடுத்துக் குழைக்கும் போது “ச்வேதம்ருத்தே3வி பாபக்3னேவிஷ்ணு தேஹ ஸமுத்பவே. சக்ராங்கிதே நமஸ்து த4õரணான் முக்திதாபவ” என்றும் “விஷ்ணோர் னுகமிதிமந்த்ரேண கந்தத்வாரேதி மந்த்ரத: ஸுதர்சனானுஷ்ட்டு பேன சஐ ந்ருஸிம்மைகாக்ஷரேண ச பூபீஜேனை வமாமந்த்ர்ய கோபிர் மந்த்ரம் ஹரிம் ஸ்மரன்” என்றும் சொல்லி உத்தரணியால் தீர்த்தம் சேர்த்து குழைத்துக் கொள்ள வேண்டியது. பிறகு மோதிர விரலால் இட்டுக் கொள்ளவேணும் என்பது ஸித்தாந்தம்.
ஸ்ரீபாரமேச்வர ஸம்ஹிதையில் 3ஆம் அத்யாயத்தில் அவரவர்கள் பலனுக்கேற்ப திருமண்ணின் நிற பேதமும், இட்டுக் கொள்ளும் முறையும் கூறி, அந்தந்த திருமண்ணின் உருவ பேதங் களையும் கூறுகிறார்.
பூர்வோக்தேந வித4õநேந ஸமாசம்யோர்த்4வ புண்ட்3ரகை:
சந்த3நாதை4: ஸுக3ந்தை4ர்வா த4ர்மக்ஷேத்ரே வி÷†ஷத:
பர்வதாக்3ரே நதீதீரே ஸிந்து4தீரே ததை2வ ச
வல்மீகே துளஸீமூலே ப்ர†ஸ்தா ம்ருத்திகா த்3விஜா
வƒயார்த்தீ2 ரக்தயாƒரீச்ச2ன் பீதயா †õந்திகாமிக:
ƒயாமயா மோக்ஷகாமி ச ƒவேதயா ச ஊர்த்4வ புண்ட்3ரகம்
வர்தி தீப3õக்ருதிம் சைவ வேணுபத்ராக்ருதிம் தத2õ
பத்மஸ்ய முகுலாகாரம் உத்பலம் முகுலாக்ருதி
மத்ஸ்ய கூர்மாக்ருதிம் சைவ ச †ங்கார மத: பரம்  (தொடரும்)

Ponnadikkal Jeeyar ennum Vanamamalai Jeeyar vaibhavam

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுனயே நம:

ஒன்றான வானமாமலை ஜீயர் வைபவம்

1. ‘பொன்னடிக்கால் ஜீயர்’ என்று பெயர் பெற்ற ஒன்றான வானமாமலை ஜீயர் அவதார திருநக்ஷத்ரம் 2-10-2010 அன்று புரட்டாசி மாதம் புனர்பூச நக்ஷத்ரத்தில் நடைபெறவுள்ளது.
2.  ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள் நியமித்தருளிய அஷ்டதிக்கஜங்களில் முதன்மையானவர்.
3. பிரம்மசாரியாய் இருந்தபோதே ஸந்யாச ஆச்ரமத்தை ஏற்றார்.
4. அழகிய வரதர் என்பது இவருடைய பூர்வாச்ரம திருநாமமாகும்.
5. ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகளின் நியமனத்தின் பேரில் வடநாட்டு யாத்திரை செய்து, தோதாத்திரி ராமானுஜ ஸிம்மாஸனத்தை நிறுவி, மஹந்துக்களை நியமித்து விசிஷ்டாத்வைத ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸித்தாந்தத்தை வளர்த்தவர்.
6. வடநாட்டில் ஆச்ரயித்த மஹான்களில்  ஸ்ரீஸ்வாமி ராமானந்தர் முக்கியமானவர்.
7. திருப்பதியிலிருந்து ஸ்ரீவரமங்கை நாச்சியாரை எழுந்தருளப் பண்ணி ஸ்ரீதெய்வநாயகப் பெருமானுக்கு விவாஹம் செய்வித்து ஜனகரைப் போலவும், பெரியாழ்வாரைப் போலவும் எம்பெருமானுக்கு மாமனாராக இருக்கும் பெருமை பெற்றவர்.
8. திருப்பாவைக்கு ஸ்வாபதேச  வ்யாக்யானம். நாச்சியார் திருமொழிக்கு அமைந்துள்ள கோலச் சுரிசங்கை தனியன் ஆகியவை இவர் இயற்றியவையாகும்.
9. ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகளின் ப்ரதான சிஷ்யர்கள். 1) ஸ்ரீவானமாமலை ராமானுஜ ஜீயர். 2) திருவேங்கட ஜீயர். 3) பட்டர்பிரான் ஜீயர். 4) கந்தாடை அண்ணன்  5) எறும்பியப்பா 6) பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணன். 7) அப்புள்ளார் 8) அப்பிள்ளை ஆகியோர் ஆவர்.
10. இதை எளிதாக நினைவாற் கொள்வதற்காக,
“பாராரு  மங்கை திருவேங்கடமுனி பட்டர்பிரான்
ஆராமம் சூழ் கோயில் கந்தாடையண்ணன் எறும்பியப்பா
ஏராருமப்பிள்ளை அப்பிள்ளார் வாதிபயங்கரரென்
பேரார்ந்த திக்கயஞ்சூழ் வரயோகியைச் சிந்தியுமே”.
என்ற பாடலை அனுஸந்திப்பதன் மூலம் அஷ்டதிக் கஜங்களின் திருநாமங்களை நினைவில் கொள்ளலாம்.
11. வானமாமலையிலே உயர்குடியிலே தோன்றி மிகுந்த வைராக்ய சீலராக நின்று உலக வாழ்வு என்றால் திருமணம் செய்து கொண்டு வாழ்வதுதானா? அனைவருக்கும் உதவுமாறு உலக வாழ்வைத் துறந்து வாழமுடியாதா? என்ற எண்ணத்துடன் வானமாமலைப் பெருமாளை ஆச்ரயித்து துறவறத்தை மேற்கொண்டவர் இவர்.
12. ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகளின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டுஅவருடைய நிழல்போல் வாழ்ந்து மாமுனியின் அனைத்து கைங்கர்யத்திலும் பங்கு கொண்டார்.
13. இவர் சிஷ்யரான பின்புதான் ஸ்ரீமணவாளமாமுனிக்கு சிஷ்யர்கள் பெருகினராம். ஏன் அரங்கநாதனே சிஷ்யனாகி விட்டானே!! அதனால் இவர் திருவடி பொன்னடி எனப்பட்டது.
14. பெருமாள் திருவடி-ஸ்ரீசடகோபம் (சடாரி) நம்மாழ்வார் திருவடி-உடையவர், உடையவர் திருவடி-முதலியாண்டான், மணவாளமாமுனி திருவடி- பொன்னடியாம் செங்கமலம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
15. ஒன்றான வானமாமலை ஜீயர் ஸ்வாமியின் அஷ்டதிக்கஜங்கள். 1. அப்பாச்சியாரண்ணா. 2. போரேற்று நயினார் 3. சுத்த ஸத்வம் அண்ணா 4. ராமாநுஜம் பிள்ளை 5. சண்டமாருதம் மஹாசாரியர் 6. திருக்கோட்டியூரையன் 7. பள்ளக்கால் சித்தர்                       8. ஞானக்கண் ஆத்தான் ஆகியோர்.
16. ஒன்றாவது முதல் 30ஆவது பட்டம் வரை உள்ள வானமாமலை மடத்து ஜீயர்கள் , வானமாமலைப் பெருமாளுக்கு பல திவ்யதேசங்களிலும் கைங்கர்யங்கள் செய்து வருகின்றனர்.
17. ஸ்ரீவானமாமலை மடத்தின் கிளைகள் (வட நாட்டில் தோத்தாத்திரி மடம் என்றழைக்கப்படும்) இந்தியாவெங்கும் அமைந்துள்ளன. லட்சணக்கணக்கான சிஷ்யர்களைக் கொண்டது இந்த மடம்.
18. ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரம் என்று தொடங்கும் தனியனை நம்பெருமாள் அருளிச் செய்திட அதுகண்டு மகிழ்ந்த ஒன்றான வானமாமலை ஜீயர் “இரண்டு முலைக்காம்பிலும் மாறாதே பெருகுகிற பாலை ஆராவமுதமாகக் பருகுவார் நாமேயன்றோ?” என்று அருளிச் செய்தார்.
19. பொன்னடிக்கால் ஜீயரை ஸ்ரீவானமாமலைக்கு காரிய நிமித்தமாய் அனுப்பிவைப்பதற்காகத் திருவுள்ளம் கொண்டு நம்பெருமாள் கோயில் கொண்டிருக்கும், பூபாலராயனிலே எழுந்தருளியிருந்த அரங்கநகரப்பனை ஸ்ரீவானமாமலை ஜீயர் திருக் கரங்களில் எழுந்தருளப் பண்ணிக் கொடுத்தார் ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள்.
20. ஒன்றான வானமாமலை  ஜீயரும் மங்கள வாத்தியங்களுடனே அரங்க நகரப்பனை கோயிலாழ்வாரிலே எழுந்தருளப்பண்ணி ஆராதித்து வந்தார்.
21. இன்றும் ஸ்ரீவானமாமலை மடத்தில் ஆராத்யப்பெருமாளாய் அரங்கநகரப்பன் எழுந்தருளியிருப்பதை அனைவரும் ஸேவித்து மகிழலாம்.
22. ஸ்ரீமணவாளமாமுனிகள் பரமபதித்தபோது வடநாட்டு யாத்திரை நிமித்தமாக எழுந்தருளியிருந்த ஸ்ரீவானமாமலை ஜீயர் உடனிருக்கவில்லை. இதனால் பல நாட்கள் துயருற்றிருந்தார் வானமாமலை ஜீயர்.
23. திருவரங்கத்தில் கீழைச் சித்திரை வீதியில் அமைந்துள்ளது ஸ்ரீவானமாமலை மடம்.               ***