Thirumann Kaappu Vaibhavam

ஆசிரியர்: தேரெழுந்தூர் ஸ்ரீ.உ.வே. ராமன் பட்டாசார்யர்.
முதலில் மண்ணானது வெண் மண்ணாகவும், பிறகு திரு மண்ணாகவும் ஆன வைபவத்தைப் பார்ப்போம். ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணம் பொதுவாகச் சொல்லப்படும்போது …
யே கண்ட2 லக்3ந துளஸி நளிநாக்ஷமா லா
யே ப3õஹுமூல பரிசிந்ஹித †ங்க2சக்ரா:
யே வா லலாட ப2லகே லஸதூ3ர்த்4வ புண்ட்3ரா
ஸ்தே வைஷ்ணவா பு4வநமா†ú  பவித்ரயந்தி என்றும் குறிப்பிடப் படுகிறது.
“எந்த ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் கழுத்தில் துளசி மணியும், நெற்றியில் திருமண் காப்பும் துலங்க, பஞ்சஸம்ஸ்காரமும் செய்து கொண்டு பூமியில் உலாவுகிறானோ அவன் மூலம் தான் இந்த உலகம் பரிசுத்தமாகிறது”. இது தர்ம சாஸ்த்ர வசனமாகும்.
பஞ்சஸம்ஸ்காரத்திற்கு முன்பாகவே திருமண்காப்பினைத் தரித்துக்கொள்ள அனைவருக்கும் உரிமை உண்டு. திருமண் காப்பைத் தரித்துக் கொள்வதில் சமய, சாதி பேதங்கள் இல்லை. (அந்தணர் அல்லாத வகுப்பில் ஒருவர் இறந்தால் அவர் விபூதி அணிந்து கொள்ளும் வழக்கத்தைக் கொண்டவராய் இருந்தபோதிலும் இறுதியாத்திரையின் போது திருமண் காப்பு இடப்பட்டு கோவிந்தா கோவிந்தா என்ற கோஷத்தோடுதான் இடுகாட்டுக்கு எடுத்துச் செல்வர்.) உபநிஷதங்களில் கூட மனிதனது சரீரத்தில் 101 நாடிகள் முக்கிய மானவை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் மிக முக்கியமான நாடி ஸுஷûம்நை என்பது. இது நாபியிலிருந்து தலையை நோக்கிச் செல்கிறது. அந்த நாடியால் உயர்கதியான பரமபதத்தை அடைகிறான். அதனால்தான் நாமெல்லாம் நெற்றியில் முக்கியமாகத்  திருமண் காப்பினை மேல் நோக்கி அணிந்து கொள்கின்றோம். இது பகவானாகிய ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கே அடிமை பூண்டோம் என்பதை உணர்த்துவதாகும். இந்தக் கருத்து கடவல்லியிலும், ஸ்ரீபாஞ்சராத்ர ஆகமத்திலும் விரிவாகக் கூறப்படுகிறது. “திருமண்காப்பினை”  முதலில் துளசி மண்ணினாலும், திவ்ய க்ஷேத்ர மண்ணினாலும் நம்பூர்வர்கள் அணிந்து கொண்டு வந்தார்கள்.
ஆனால் ஸ்ரீவராஹாவதாரம் எடுத்து பூமிதேவியை உத்தரிப் பித்தபிறகு அவரைத் துதிக்க வந்த தேவர்களையும், முனிவர்களையும் மற்ற ஜீவராசிகளையும் கடாக்ஷிக்கும்போது எல்லோருடைய நெற்றியும் சூன்யமாக இருந்தது கண்டு திருமண்காப்பின் பெருமைபற்றி அருளிச் செய்கிறார் வராஹமூர்த்தி. மாக்களாக உள்ள வர்களை மக்களாக்கி, பிறகு நன்மக்களாக்குவதற்கு உதவும் ஒரு சின்னம்தான் ஊர்த்வ புண்ட்ரம். இதன் பொருள் மேல் நோக்கிய கோடு என்றும், மேல் ஸ்தானமான வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல உதவும் ஒரு சின்னம்தான் திருமண்காப்பு என்று வராஹமூர்த்தி உபதேசிக்கிறார். இப்படியாக இந்த மண்ணை முதன் முதலில் பூலோகத்திற்குக் கொண்டு வந்த அவதாரம் வராஹவதாரம். இந்த வெண் மண்ணானது பகவானுடைய  திருக்கரம் பட்டதால் திருமண் ஆனது.
இனி இந்த திருமண் என்பது வெண்மண்ணினால் இட்டுக் கொள்வதற்கான ப்ரமாணங்களைப் பார்ப்போம்.
வராஹ உபநிஷத்தில் ஸ்ரீ ஸனத்குமாரர் வராஹரூபியான பகவானை வணங்கி “பகவானே ஊர்த்வ புண்ட்ரம் தரிக்கும் விதியையும், என்ன த்ரவ்யம் கொண்டு தரிக்க வேண்டும்? எந்தெந்த ஸ்தானத்தில் தரித்துக் கொள்ள வேணும்? அதன் அளவுகள் எவ்வளவு? தரித்துக் கொள்ளும் போது சொல்ல வேண்டிய மந்திரம் என்ன? கர்த்தா யார்? பலன் என்ன? என்றெல்லாம் வினவுகிறார். உடனே பகவானும் ஸ்ரீகருடனுக்குக் கட்டளையிட அவரும் க்ஷீராப்தி யிலிருந்து பால்கட்டிகளைக் கொண்டு வந்து பல திவ்ய க்ஷேத்ர ங்களில் தெளித்தார். அந்தக் கட்டிகள் விழுந்த இடங்கள்தான் இன்றளவும் ச்வேதம்ருத்திகை என்றும், அந்த க்ஷேத்ரங்கள் ச்வேதகிரி எனவும், ச்வேதபுஷ்கரணி என்பதாகவும் பல பெயர்களில் விளங்குகிறது. மேலும் திருமண் என்றும் விளக்குகிறது. இதனை ஸ்ரீபாஞ்சராத்ரம் ஈச்வர ஸம்ஹிதையில் 20ஆம் அத்யாயத்தில்,
இதி தே3வை: ப்ராத்தி2தோயம் வராஹோ ப4க3வான் ஹரி:
ஸ்வாங்கே3 வஸுந்த4ராம் ந்யஸ்ய தஸ்யா உபதி3†ந் மனும்
ப்ராக்3ப4õகே3 தஸ்ய தீர்த்த2ஸ்ய ஹ்ருத4õப்யாஸ்தே முநீƒவரா:
தத்ர தேன வராஹேண ஸ்வாஜ்ஞ ப்த: பதகே3ƒவர:
ƒவேத த்3வீபாச்சு2த்3த4ம்ருத3ம் ஸமாஹ்ருத்ய ஸரஸ்தடே
புராநிக்ஷிப்தவான் ஸாஹி ம்ருத்திகா லோகபூஜிதா என்று திருநாராயணபுர வைபவ விஷயத்தில் அருளிச் செய்கிறார்.
(பூமிப்பிராட்டியை தனது இடதுபாகத்தில் எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு ஸ்ரீவராஹமூர்த்தி வராஹ ச்ரமச்லோகத்தை அருளிச் செய்தார். கருட பகவானை ஸ்வேத தீபத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட வெண்மையான மண்ணை கல்யாண புஷ்கரணிக் கரையில் தெளிக்கச் செய்தார். அந்த மண்ணானது உலகத்தோரால் பூஜிக்கப்பட்டு திருமண்ணானது.)  ஸ்ரீப்ரச்ன ஸம்ஹிதையிலும் தீக்ஷை என்கிற ஸம்ஸ்காரத்தின் ஓர் அங்கமாக அர்ச்சக சீடனுக்கு மந்த்ர உபதேசங்கள் செய்யும்போது நெற்றி முதல் பின்கழுத்து வரை யிலான 12 இடங்களில் புண்ணிய க்ஷேத்ர வெண்மண்ணினால் அஸ்த்ர மந்த்ரத்தினால் அபிமந்த்ரம் செய்து இட வேண்டியது, அப்போது நகமானது சரீரத்தில் படாமல் இருக்க வேண்டியது என்றும் உபதேசிக்கிறார்.
ததஸ்து மூலமந்த்ரேண ஹுத்வாபூர்ணாஹுதிம் கு3ரு:ஐ
‡ஷ்யஸ்ய சோர்த்4வ புண்ட்3ராணி ம்ருத்ஸ்நயா ƒவேத பூர்வயா ஐ
லலாடாதி3 த்3வாதசஸு குர்யாத3ங்கே3ஷீ மந்த்ரவித்ஐ
க்3ருஹீத்வாக்ஷேத்ராத்3 விமலாம் ƒவேத ம்ருத்திகாம் ஐ
ஸம்க்ஷாள்ய சாஸ்த்ர மந்த்ரேண தத்ரவைƒவேத ம்ருத்திகாம் ஐ
ப்ரணவேந து விந்யஸ்ய க3ந்த4த்3வாரே தி தாம் ம்ருத3õம்
ஏதாபி4ரங்கு3லீபி4ரஸ்து த4õரயேந்ந நகை2: ஸ்ப்ரு÷†த்
(பஞ்சஸம்ஸ்காரத்தின் போது ஆசார்யன் மூல மந்த்ரத்தை உபதேசித்தபிறகு, திருமண் காப்பு தரித்துக் கொள்ளும் முறையையும் உபதேசிக்கிறார். நெற்றியில் தொடங்கி பன்னிரண்டு திருமண்காப்புகளை உடலின் பல்வேறு அங்கங்களில்  அந்தந்த இடத்திற்குரிய ப்ரணவத்தோடு கூடிய நாமத்தை உச்சிரித்துக் கொண்டு கை நகம் படாமல் நறுமண் கொண்ட திருமண்ணைக் குழைத்து இட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.)
இதே விஷயம் ஸ்ரீபராசர ஸம்ஹிதையில் “த்விஜ க்ரமாதி ஸித்யர்தம் விஷ்ணு ஸாயஜ்யஸித்தயே” என்று தொடங்கி
ஸச்சித்3ரமூர்த்4வ புண்ட்ரம் ச த4õரயேத் ஸ்வேதம்ருத்ஸ்நயா
ப்ரபத்திப2ல ஸித்3த்4யர்த2ம் விஷ்ணு ஸாந்நித்4ய ஹேதவே
பங்கீக்ருத்ய த்3வயேநைவ ஸுத்3த4õம் து ச்வேத ம்ருத்திகாம்
விஷ்÷ணுõர் நுகமிதி மந்த்ரேண க3ந்த4த்3வாரேதி மந்த்ரத: என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
(வெள்ளை மண்ணாலான திருமண்காப்பைத் தரித்துக் கொண்டு ‘விஷ்÷ணுõர்நுகம்’ என்ற வேத மந்த்ரத்தையும், ‘கந்தத் துவாராம்’ என்ற வேத மந்த்ரத்தையும் சொல்லிக் கொண்டு திவ்யதம்பதிகளை முன்னிட்டு விஷ்ணு ஸாந்நியத்தத்தை காரணமாகக் கொண்டு தான் செய்த ப்ரபத்தியினுடைய பலனைப் பெறுகிறான்.)
அந்த மண்ணைக் கையில் எடுத்துக் குழைக்கும் போது “ச்வேதம்ருத்தே3வி பாபக்3னேவிஷ்ணு தேஹ ஸமுத்பவே. சக்ராங்கிதே நமஸ்து த4õரணான் முக்திதாபவ” என்றும் “விஷ்ணோர் னுகமிதிமந்த்ரேண கந்தத்வாரேதி மந்த்ரத: ஸுதர்சனானுஷ்ட்டு பேன சஐ ந்ருஸிம்மைகாக்ஷரேண ச பூபீஜேனை வமாமந்த்ர்ய கோபிர் மந்த்ரம் ஹரிம் ஸ்மரன்” என்றும் சொல்லி உத்தரணியால் தீர்த்தம் சேர்த்து குழைத்துக் கொள்ள வேண்டியது. பிறகு மோதிர விரலால் இட்டுக் கொள்ளவேணும் என்பது ஸித்தாந்தம்.
ஸ்ரீபாரமேச்வர ஸம்ஹிதையில் 3ஆம் அத்யாயத்தில் அவரவர்கள் பலனுக்கேற்ப திருமண்ணின் நிற பேதமும், இட்டுக் கொள்ளும் முறையும் கூறி, அந்தந்த திருமண்ணின் உருவ பேதங் களையும் கூறுகிறார்.
பூர்வோக்தேந வித4õநேந ஸமாசம்யோர்த்4வ புண்ட்3ரகை:
சந்த3நாதை4: ஸுக3ந்தை4ர்வா த4ர்மக்ஷேத்ரே வி÷†ஷத:
பர்வதாக்3ரே நதீதீரே ஸிந்து4தீரே ததை2வ ச
வல்மீகே துளஸீமூலே ப்ர†ஸ்தா ம்ருத்திகா த்3விஜா
வƒயார்த்தீ2 ரக்தயாƒரீச்ச2ன் பீதயா †õந்திகாமிக:
ƒயாமயா மோக்ஷகாமி ச ƒவேதயா ச ஊர்த்4வ புண்ட்3ரகம்
வர்தி தீப3õக்ருதிம் சைவ வேணுபத்ராக்ருதிம் தத2õ
பத்மஸ்ய முகுலாகாரம் உத்பலம் முகுலாக்ருதி
மத்ஸ்ய கூர்மாக்ருதிம் சைவ ச †ங்கார மத: பரம்  (தொடரும்)